<![CDATA[<body>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Info1'> Welkom</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Project'> Historie</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Info2'> Kinderen</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Assignment'>Interesses</A>
<BR><A HREF='/pr/g.php/currentlanguage=/'>Gastenboek</A>
<BR><A HREF='/pr/subpage.php/currentlanguage=/noback=1/pagetype=/pagecode=Subpage_subpageGuestbook'></A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Info6'>Contact/Route</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Info7'>Tuinen Kees</A>
<BR><A HREF='/pr/info1.php/currentlanguage=/modulecode=Info8'>Links</A>
<br>Het Zand<br><strong>In het begin was er ... ... Het Zand. Dit is de website van Esther van Hilten en Kees Bekker. Je vindt hier foto's van en informatie over (de bouw van) ons huis in de Bongerd, in de wijk Het Zand in Leidsche Rijn, Utrecht. Veel plezier!</strong><br><br>Esther van Hilten, Kees Bekker, Bongerd, Leidsche Rijn, Utrecht, Het Zand.<p><strong>contact pagina Esther en Kees</strong></p> INTERESSES Wanneer onze interesses op een eenvoudige weegschaal afgewogen zouden kunnen worden, dan zoudenhet al gauwzwaargewichten zijn. Eigenlijk zijn er geen dingen die ons niet interesseren. Op het moment dat iets wordt genoemd dat ons mogelijkerwijs niet zou kunnen interesseren,is onze interesse al gewekt.Daarom, voor de geïnteresseerden, de link op deze paginaverwijst slechts naar enkele zaken die ons interesseren. Naar mooie zaken, natuurlijk.Een genoeglijke tijd! <br>
Aan deze pagina wordt doorlopend (verder) gewerkt. <br>
<p><strong>Welkom </strong></p>Welkom! In het begin was er ... ... Het Zand. Dit isde websitevan Esther van Hilten en Kees Bekker. Je vindt hier foto's van en tekst • over (de bouw van) ons huis in de Bongerd, in de wijk Het Zand in Leidsche Rijn, Utrecht • over ons gezin 'an sich', en • over werken diedoor ons ofwel gemaakt zijn, ofwel waar we enthousiast over zijn. Veel plezier! <br>
Chronologie huis <br>
Het Zand (archief) <br>
Contact <br>
Gastenboek <br>
<br>
Hundertwasser <br>
Actueel <br>
Leuke Links <br>
Actueel <br>
tv-2 <br>
Cattery HetZand <br>
<p><strong>Diensten</strong></p>KINDERENVanzelfsprekendvalt er over (onze) kinderen veel meer te vertellen dan alleen de links op deze pagina zullen laten zien. Het iseerder een kleine introductie - eenkennismaking - met onze kinderen en (in de toekomst)met kinderen in het algemeen. Een heel jonge tijd gewenst. <br>
Aan dezepaginawordtdoorlopend (verder) gewerkt. <br>
<p><strong>Bouw</strong></p> Vanuit Amsterdam / Utrecht: Vanaf de A2à Neemde afslag Wetering/Lage Weide, richting Het Zand.Na de afslag, die je door Terwijde voert, rijd je uiteindelijk onder de spoordijk (Utrecht - Woerden) door. Bij de stoplichten ga je rechtsaf en rijd jemin of meer parallel aan de spoorlijn Utrecht - Woerden. Je rijdtinmiddels op de Verlengde Utrechtseweg, die na een bocht die je direct langs het spoor bracht al stilletjes inVleutensebaan is overgevloeid. Naca.400 m volgtaan de linkerhand o.a. de Utrechtse Bazar, cq. de Veiling. Je blijft parallelaan het spoor rijden.Tweehonderdmeter verderop staat rechts van de weg eenbelachelijk bordwaarop ondermeer'Zand' staat, in plaats van 'Het Zand', zoals onze mooie wijk heet. Sla hier linksaf. Deze stuurbeweging brengt je op de weg 't Zand. Je rijdt nu van het spoor áf. Neem op deze lichtmeanderende weg detweedezijweg rechts: dit is deVan Eesterenstraat. Na ca. 200 meter,kom je op eenT-splitsing en sla jelinksaf. Je rijdt nu in de Van den Broekstraat. Je bent er! Gas loslaten en je ziet ons huis aan je linkerhand. Welkom! Samengevat:A2:afslag Wetering/Lage Weide; volg de borden: Het Zand. Na spoorviaduct à rechtsaf: Verlengde Utrechtseweg/ Vleutensebaan à linksaf: 't Zandà tweede rechtsaf: VanEesterenstraat à linksaf: Van den Broekstraat. Vanuit Rotterdam/Den Haag: Vanaf de A12à Neemafslag 15: De Meern, linksaf richting De Meern Centrum.Je rijdt op de Meerndijk. Houd dezerechte weg (met enkele stoplichten) aan tot je na ongeveer2 kilometer de Rijksstraatweg, langs de Leidsche Rijn, kruist.Ga na de stoplichten rechtdoor over de brug. Je bent op de Castellumlaan. Volg deze weg ongeveer1,5 kilometer rechtdoor tot je bij eenscherpe afbuiging niets ander kunt dan met de weg meebuigen naar rechts (vroeger ging het hier rechtdoor). Volg deze (nieuwe) weg verder en rijd door tot aan een rotonde. Sla linksaf. Je rijdt nu op de Langerakbaan.Volg deze weg tot je na eenruimemeander naar links opnieuw bij een rotonde komt. Sla hier rechtsaf. De naam van de weg is inmiddels geruisloos gewijzigdin 't Zand.Na ongeveereen kilometer,is er eenweg aan je linkerhand: dit is deVan Eesterenstraat (dit is overigens de tweede weg aan je linkerhand). Rijd deze wegin. Na ca. 200 meterkom jeop een T-splitsing; hier sla jelinksaf. Je rijd nu in de Van den Broekstraat. Je bent er! Even doorrijden en je ziet ons huis aan je linkerhand. Welkom!Samengevat: A12:afslag 15, De Meern à richtingDe Meern C.: Meerndijk à weg volgen: brugà recht door: Castellumlaan à weg volgen: Rotonde1 à linksaf: Langerakbaan à weg volgen: Rotonde2 à rechtsaf: 't Zandà weg volgen: Van Eesterenstraatà linksaf: Van den Broekstraat. <br>
Contactgegevens: Esther van Hilten en Kees BekkerAyleen, Kevin, MarijnUTRECHTTelefoon: 06 - 404 79 065Email: alles4jou@gmail.com <br>
Contact -> alles4jou@gmail.com<- Contact <br>
Voor planten-, tuin, terras en / of schuttingadvies,mail naar alles4jou@gmail.com <br>
<p><strong>Bouw </strong></p>Het Zand(ARCHIEF )(Deze pagina blijft permanent in ontwikkeling) Op deze pagina staat Het Zandcentraal. Veel gaat over de bouw -en alles wat daarmee samenhing- van ons huis in Het Zand, Leidsche Rijn,tussen december 2005 en mei 2007.Een langzamerhand steeds groter wordend gedeelte hiervan heeft (min of meer) het karakter van een weblog. Dat zijn de qua tijd chronologisch geordende paginabuttonsaan de linker- en rechterzijde van de pagina. Midden op de pagina vind je verder verschillende links naar foto's, kaarten enexterne (pagina's op) sites, die meer inzicht geven in de geschiedenis van met name Het Zand. Uitgangssituatie blijft onze woning in LR, maarde ruimte is groter, is die van het leven zelf. <br>
<p><strong>bouw</strong></p> Zondag, 3 december 2006 Vanaf de Bladvlinder in Parkwijk is het nog geen tien minuten lopen naar ons nieuwe huis in Het Zand. Met z´n vieren, een zondagmiddagwandelingetje: Joan, Esther, Marijn en ik – Kees. En toen, toen begon het gewoon te stortregenen. Alle sluizen open! Niets ontziende rukwinden en stormvlagen schoven over de niet bebouwde delen van LR. Een paraplu klapte dubbel en was verloren. Boven De Meern hing een massa grauw die het er in een apocalyptische film heel goed afgebracht zou hebben. Maar op zondagen is God gelukkig altijd extra genadig, zodat ons díe inhoud bespaard bleef. Zodoende konden we zowaar tijdens een droog intermezzo genieten van het zicht op de aangebrachte dakpannen (mooie, zwart gladde pannen) en ook met eigen ogen constateren dat de steunpalen (hier schijnt een fraaie bouwkundige term voor te zijn, die mij ontschoten is), zowel op de beneden- als wel op de eerste verdieping verwijderd waren. Het huis staat nu op eigen benen. Na de gebruikelijke foto´s te hebben gemaakt, zijn we de vorderingen bij de eerste en tweede fase gaan bejubelen. Op de derde foto zie je ons die kant op lopen, na het droge intermezzo. Let op ridder Marijn die, voor de dames uitlopend, zich door het slechte weer niet laat weerhouden manmoedig het gevecht met den regendraak aan te gaan! Gegroet! © Kees Bekker, Dordrecht, 3 december 2006 <br>
<p><strong>1-15 oktober bouw </strong></p> <br>
Vrijdag 13 Oktober 2006 Het is vrijdag de dertiende. Geluksdag, want vanmiddag zijn we door Bouwfonds uitgenodigd op de bouwplaats. Helmen op en kijken maar. Een mooie nazomerdag: wolkenvelden en wolkjes die niet weten of ze met z´n allen de hemel geheel willen bedekken of met z'n allen juist geheel zullen gaan verdwijnen. Zo aarzelend blijft het half bewolkt en lopen Esther en ik onder een afwisselend stralend blauwe, soms bedekte hemel voor het eerst sámen naar ons nieuwe huis. Er is weer bijgebouwd. De eerste verdieping met slaapkamers en badkamer begint in het zicht te komen. Nog geen tussenmuren, ook beneden niet. Ons huis is het laatste huis waar men met metselen vandaag aan toe gekomen is. Welk een gelukkig toeval! Het metselwerk van de buitenmuren van de eerste verdieping is nog kakelvers: als kaarsvet druipen er nog speciedruipers langs de buitenzijden. Verder zeg ik niets. Het huis lijkt nu op een in aanbouw zijnd kasteel met kantelen. Een fort! Esther was de schildwacht; ik fotografeerde haar een paar maal in verschillende richtingen lopend over de steiger aan de achterzijde - waardoor ik dat idee opeens kreeg toen ik eenmaal thuis de foto´s achter elkaar bekeek. Ze staan niet op de site, andere foto's wel: overzichtfoto's (het huis, de straat) en detailfoto's van zowel de voor- als achterzijde én de stalen constructie waarop de erker rusten zal. Plezier! Zaterdag 29 oktober 2006 ... Vroeg en donker. Een zaterdagochtend, eind oktober. Met de eerste trein naar de bouwplaats. Utrecht-Terwijde. Zeven uur tien. Het station is een lange, stalen vlonder op palen, in een tweedimensionaal landschap waar ongemerkt, maar onverbiddelijk een derde aan wordt toegevoegd, in alle afmetingen en vormen: beton, staal, hopen zand en kranen. En grijs, in alle tinten - het is nog lang niet licht. Verder loop ik. Hier en daar een rijtje nieuwe huizen, een losse straat verloren er voorlangs, uitmondend in een weg die ooknog nergens heen loopt. Een brug in aanbouw ligt over een sloot in aanleg. Verweesd drijven enkele brokken tempex tussen explosief uitgedijde veldjes rietsigaren. Nieuwbouw - oud landschap dat verdwijnt. Nieuw landschap dat in al zijn achteloosheid nog niet gekend wenst te worden, op de achtergrond blijft. De toekomst is haar wereld.Het heeft geduld. Hettoont mededogen ook: het oude lijdt nog te veel pijn. De donkere nanachtschuift over inde grijze ochtend; een bloemknop die zichstilletjes ontvouwd. Het heeft iets ongemeen hoopvols. Wat kun je allemaal niet doen met zo´n nieuwe dag? Hij is nog leeg en schoon, oningevuld en ongerept. Jong en wild, dat ook. Op de bouwplaats drink ik hete thee en eet ik repen chocolade. Ik rook een klein sigaartje. Even wachten tot het licht wordt. Kijken naar de tinten grijs, die langzaamaan een kleurtje krijgen. Niemand die mij ziet; ik zit tegenover ons huis-in-aanbouw in een huis in aanbouw. Ik geniet. Dit is mijn eigen oerlandschap: niemand weet dat ik hier ben, niemand zoekt me, niemand mist me. De Nederlandse nieuwbouwlandschappen zijn onze laatste wildernissen. Onze vinexlocaties als outdoorparadijs, als woeste wildernis, als meditatieruimte. Wie had dat ooit gedacht? © Kees Bekker, Dordrecht, 29 oktober 2006 <br>
<p><strong>9 december 2006</strong></p>9 december 2006 De trappen zijn geplaatst! Je kunt nu binnendoor van beneden naar boven en buitenom via de steigers weer omlaag. Dat was toch een vreemde ervaring: ik kwam aanlopen, zag tot mijn blijdschap dat de trappen geplaatst waren, zette mijn rugzak in de huiskamer en pakte het fototoestel. Even later voor het eerst via de trap binnendoor omhoog gelopen en daar foto’s gemaakt. Daarna enkele foto’s van de straat, vanaf de steigers. Via een stalen bouwtrap die de steigers onderling en de steigers met de begane grond verbindt, wilde ik weer omlaag. Die trappen ken ik inmiddels: stevige, degelijke en trouwe trappen. Terwijl ik een voet op zo’n stalen trede zette, bedacht ik me dat ik me helemaal niet meer kon herinneren via welke steigertrap ik nou eigenlijk omhoog gekomen was. Ik schrok: da’s erg! Hetzelfde moment schoot me te binnen dat ik via onze eigen trap naar boven was gekomen. Grinnikend afdalend vroeg ik me af wat nu erger was: dat ik wasvergeten dat ik via onze eigen, houten trap omhoog gelopen was, of dat ik zo geconditioneerd geweestwas op de stalen steigertrappen datdeze me direct als eerste mogelijkheid te binnen geschoten waren. Een mens maakt wat mee! Mooi, zachtlicht in de woonkamer, terwijl ik foto’s maakte. Het kostte me veel meer moeite dan anders om weer weg te gaan: twee sigaren deze keer. De tweede heb ik gerookt, zittend tegen de plek waar binnenkort de raamkozijnen van de woonkamer geplaatst zullen worden, aan de achtertuin-zijde. De andere drie heb ik later doorgeknakt. Ik was ze opeens weer zat. Ik had dat laatst ook met een mobiele telefoon, maar dat verhaal vertel ik niet op internet. Een echte winterfrisse dag, maar onze tuin is pal op het zuiden gelegen. Verre van koud dus, daar, tegen dat toekomstige kozijn. Zo’n houten trap van de ene op de andere dag in zo’n stijf betonnen woonkamer maakt het huis opeens levend. En wie wil er nu weg uit een levend huis? De eerste huizen van ons project zijn afgelopen week opgeleverd. De herenhuizen. Tijdens mijn “rondje bouwplaats” ben ik er even langsgelopen. Hier en daar zag ik een peertje aan een plafond bungelen, hoorde ik wat boor- en andere klusgeluiden. De rust was nog tevreden, nog niet echt verstoord. Voor de eerste opleverwoningen stonden dure auto’s schuin geparkeerd. Ze leken schijnbaar achteloos achtergelaten te zijn. Opeens miste ik Marijn. © Kees Bekker, Dordrecht, 9 december 2006 <br>
<p><strong>bouw het zand</strong></p>11 november 2006 De huizen aan weerszijden hebben nu hun dak! Ons huis nog (nét!) niet, waarschijnlijk omdat Koopmans de daken per type woning aanbrengt. Ons huis (en dat van de buren een huis verder, bv) is een zogeheten 5C-woning, met een verhoogde zolderetage (vergelijk op de foto ons huis maar eens met dat van de directe buren; zij hebben een zogenaamde 5A-woning). Misschien speelt, wat ons betreft, ook een rolletje dat we gekozen hebben voor een dakkapel – die overigens al ligt te wachten op de toekomstige binnenparkeerruimte! De datum voor de oplevering van de eerste huizen van ons project (´Bongerd-Noord´, in totaal 144 woningen) is inmiddels bekend: 7 december. Dat is twee maanden eerder dan oorspronkelijk gepland. Een en ander zou kunnen (!) inhouden dat de oplevering van ons huis niet, zoals gepland, in juni-juli plaats zal vinden, maar wellicht al (beg)in mei! <br>
Hoe dan ook, de komende week verwachten we het dak op ons huis. Direct aan de overkant van ons huis is men al bezig met het leggen van de dakpannen en het plaatsten van de trappen, binnen. Ietsje verder terug zitten ook de deur- en raamkozijnen er al in. Kortom, vóór de Kerst zal alles dicht zitten en wordt de kans dat de bouw nog vertraging op zal lopen door vorst en / of sneeuw (het zogenaamde ´vieze´ weer…) vrijwel nihil, kortom is de kans héél groot dat we over vijf, zes maanden al in Utrecht wonen. Houdt het weblog in de gaten, en vooral de foto´s! Gegroet, Esther en Kees <br>
<p><strong>16-19-10-2006 bouw</strong></p>16 - 29 oktober 2006 ... Vroeg en donker. Een zaterdagochtend, eind oktober. Met de eerste trein naar de bouwplaats. Utrecht-Terwijde. Zeven uur tien. Het station is een lange, stalen vlonder op palen, in een tweedimensionaal landschap waar ongemerkt, maar onverbiddelijk een derde aan wordt toegevoegd: in alle afmetingen en vormen: beton, staal, hopen zand en kranen. En grijs, in alle tinten - het is nog lang niet licht. Verder loop ik. Hier en daar een rijtje nieuwe huizen, een losse straat er voorlangs, uitmondend in een weg die nog nergens heen gaat. Een brug in aanbouw ligt over een sloot in aanleg. Verweesd drijven enkele brokken tempex tussen explosief uitgedijde veldjes rietsigaren. Nieuwbouw. Oud landschap dat verdwijnt. Nieuw landschap dat in al zijn achteloosheid nog niet gekend hoeft te worden, op de achtergrond blijft. De toekomst is haar wereld. Het heeft geduld, het heeft mededogen ook: het oude lijdt nog te veel pijn. <br>
De donkere nanacht loopt over in de grijze ochtend, als een bloemknop die langzaam open gaat. Het heeft iets hoopvols. Wat kun je allemaal niet doen met zo´n nieuwe dag? Hij is nog leeg en schoon, oningevuld en ongerept. Op de bouwplaats drink ik hete thee en eet ik repen chocolade. Ik rook een klein sigaartje. Even wachten tot het licht wordt. Kijken naar de tinten grijs, die langzaamaan een kleurtje krijgen. Niemand die mij ziet, ik zit tegenover ons huis-in-aanbouw in een huis in aanbouw. Ik geniet. Dit is mijn eigen oerlandschap: niemand weet dat ik hier ben, niemand zoekt me, niemand mist me. De Nederlandse nieuwbouwlandschappen zijn onze laatste wildernissen. Onze vinexlocaties als outdoorparadijs, als woeste wildernis, als meditatieruimte. Wie had dat ooit gedacht? <br>
<p><strong>18 t/m 25 november 2006</strong></p>25 november 2006 Het dak zit er op! Vanmiddag in de loeiende Zuider op de bouwplaats geweest. Stuivend zand en klapperende afdekzeilen. Mooi geluid, hoort bij een plaats waar gebouwd wordt. Aan de overkant, in de tweede fase, is men inmiddels bezig met het leggen van de dakpannen; bij ons staan ze vooralsnog in pakketten opgetast bijna letterlijk voor de deur – zie de foto´s hieronder. Iets verderop in de straat stonden als dominostenen achter elkaar kozijnen opgesteld. Zóuden voor ons kúnnen zijn… ! Een half uurtje voor zonsondergang baadde de laagstaande zon plotseling in een strook blauwe lucht, dat voor een bijna surrealistisch effect zorgde. Zie de foto ook hieronder. Een half uurtje later bloosde hij (ja, de zon is mannelijk) vlak boven de horizon. Ik stond toen aan het eind van de Van den Broekstraat in de achtertuinen van de harmoniewoningen naar de schuurtjes te kijken, waar ik ook een fotootje maakte -van die stoere, mannelijke zon. Afgelopen donderdag waren Esther en ik in de Meern voor een bijeenkomst van de bewonersvereniging. In het pikkiedonker zijn we daarna naar de bouwplaats gegaan om te zien of tóen het dak er al op zat. Dat bleek zo te zijn. Begin deze week moet het dus geplaatst zijn. We hebben één foto van dat nachtelijke bezoekje, die we op de site hieronder gezet hebben. Wordt natuurlijk vervolgd. © Kees Bekker, Dordrecht, 25 november 2006 <br>
<p><strong>30 oktober 2006</strong></p>30 oktober 2006 Een nachtelijk bezoekje, na de eerste vergadering van de Vereniging van Eigenaren, in Castellum, heeft ons laten zien dat de vloer van de tweede verdieping gestort, dus af is. Het schijnt dat men nu, binnen drie weken, én het dak, én de pannen en de kozijnen op en in het huis kan krijgen… . Je gelooft het bijna niet. Van een zandvlakte naar een woning in wellicht dus slechts 8 maanden. Nerveuze, verrukkelijke tijden dus. We houden je op de hoogte. <br>
<p><strong>4 november 2006</strong></p>Zaterdag, 4 november 2006 Het is duidelijk dat we moeten verhuizen. Binnen één week twee keer in Utrecht - en dat eigenlijk al maandenlang én feitelijk telkens zonder de specifieke bedoeling de bouwplaats te bezoeken. Terwijl Marijn heerlijk ligt te slapen in de auto,kijken we even rustig bij, en ook naast, op, in, tegenover, achter, boven en rond ons huis-in-aanbouw. Wat blijkt? Men is weer een stukje verder -en een belangrijk stukje: de zijschotten voor het dak zijn geplaatst (gelijmd)! We kunnen er niet meer onderuit: Van den Broekstraat, bouwnummer 632 wordt een echt huis. Een grappig proces, zo ervoeren we vanmiddag. Naarmate de bouw vordert, hoeven we steeds minder te leunen op ons voorstellingsvermogen. Afgelopen jaar, toen Het Zand en zeker de Bongerd nog minder dan een zandvlakte was, hadden we juist dát voor de volle 100% nodig, hoe veel fraai geïllustreerde, opgeleukte of glanzende projectmagazine-foto´s van ons huis we ook bekeken -wilden bekijken. Als het huis zal worden opgeleverd - steeds waarschijnlijker niet zoals door Koopmans/Bouwfonds gepland in “juni-juli”, maar ergens rond eind mei - stáát het er en is er geen procentje voorstellingsvermogen meer nodig. Met het plaatsen van de beide zijschotten voor het dak, is er een kritische grens gepasseerd. Zó voelde dat vanmiddag: een lichte euforie die zich meester van ons maakte. Want het is duidelijk: vanaf nu zullen we, om ons huis te kunnen zien, steeds minder voorstellingsvermogen nodig hebben, maar steeds meer realiteit krijgen. Maar gelukkig: wonderlijk blijft het. 11 november 2006 De huizen aan weerszijden hebben nu hun dak! Ons huis nog (nét!) niet, waarschijnlijk omdat Koopmans de daken per type woning aanbrengt. Ons huis (en dat van de buren een huis verder, bv) is een zogeheten 5C-woning, met een verhoogde zolderetage (vergelijk op de foto ons huis maar eens met dat van de directe buren; zij hebben een zogenaamde 5A-woning). Misschien speelt, wat onze woningbetreft, ook een rolletje dat we gekozen hebben voor een dakkapel. De datum voor de oplevering van de eerste huizen van ons project (´Bongerd-Noord´, in totaal 144 woningen) is inmiddels bekend: 7 december. Dat isruim zes wekeneerder dan oorspronkelijk gepland. Een en ander zou kunnen (!) inhouden dat de oplevering van ons huis niet, zoals gepland, in juni-juli plaats zal vinden, maar wellicht al (beg)in mei! Hoe dan ook, de komende week verwachten we het dak op ons huis. Direct aan de overkant is men al bezig met het leggen van de dakpannen en het plaatsten van de trappen, binnen. Ietsje verder terug zitten ook de deur- en raamkozijnen er al in. Kortom, vóór de Kerst zal alles dicht zitten en wordt de kans dat de bouw nog vertraging op zal lopen door vorst en / of sneeuw (het zogenaamde ´vieze´ weer…) vrijwel nihil, ofwel is de kans héél groot dat we over vijf, zes maanden al in Utrecht wonen. Houdtde website in de gaten, en vooral de foto´s! Gegroet, © Esther en Kees Bekker, Dordrecht, 11 november 2006 <br>
<p><strong>oktober</strong></p>21 december 2006 Op de bouwplaats wordt gewerkt. Het is de kortste middag van het jaar; het licht is vlokkerig, grofkorrelig -onwillig; tegendraadsen moeizaam lijkt het overdag in deze tijd enkele uurtjes niet te voorschijn te willen komen. Een enorme hijskraan wordt met de armen over elkaar, in ruststand, uit de straat gereden. Een even enorme shovel licht hem met felle koplampen bij. Drie metselaars zijn bezig de muren van de fase twee-woningen te metselen.Degrijze skeletten van de huizen tegenover onsstaan inmiddels al tot kozijnhoogte in die mooie, rode handvorm klinker. Het gaat snel. Op het uur afeen jaar geleden fietste ik als een wildemannaar het kantoor van Bouwfonds om een optie te bedingen op het huis waarinvandaag de eerste tussenmuurtjes zijn gezet. Toen was de Bongerd nog een onontgonnen, twee dimensionaalweiland, met een enkele bouwweg. Precies vandaag loop ik in een drie dimensionale straat. In aanbouw weliswaar, maar een straat! En precies vandaag ook is ons huis in Dordrecht verkocht. "Toeval", zegt vriend Karel, "betekent: het valt je toe". Mooie uitleg. Ook andere Keeskenners weten dat dit alles niet zo toevallig is als het schijnt. Het is de datum: 21-12. Mijn hele leven al vind ik dit de mooiste datum van het jaar: die balans, dat evenwicht tussen de tweeën, en enen. Die spanning ook. Toevallig deze dag wordt op dit moment ook nog in ons huis gewerkt.Door de tussenmuurtjeszetter. Een soort superman, inderdaad. De tussenmuurtjeszetter-man. Ik schuifel naar binnen. Tussenmuurtjeszetters moet je niet willen storen. De tussenmuurtjeszetter blijkt een opvallend grote, fors gebouwde man, die lange dagen maakt. In mijn bijzijn zet hij nogzijn laatste muurtje. We raken in gesprek. Zijn open, zachte ogen vallen me op.Dat die mannen nog bestaan in de bouw, bedenk ik me vooroordelend. Terwijl hij bezig is, praten weover en weer wat over koetjes en kalfjes. Waar we wonen -ik in Dordrecht, hij in Aalsmeer. "Daar achter bij de studio´s, die ken je wel", zegt hij'. Maar al gauw praten we overwat onze beider liefde blijkt te zijn: wielrennen, schaatsen.Alped´Huez,de Alpen, de Tour komt langs. Afzien, stuk zitten, marathons -de Elfstedentocht passeert. De Elfstedentocht die hij eenmaal deels geschaatst blijkt te hebben (en ik twee keer uitgeschaatst heb. Maar dat vertel ik alleen hier ). Hij vertelt me waarom hij vier jaar geleden besloot te stoppen met drinken: "Kwam ik op mijn werk, had ik geen zin. Snap je zeker wel dat ik die dag geen huisje meer af kreeg!" "Dat is geen leven", beaam ik. "Nee, je moet toch zín in je werk hebben als je op je werk komt?! Wat voor leven heb je anders? Maar makkelijk is ´t niet, hoor. Ik lustte graag een pilsje. En voor de gezelligheid he. Maar maat houden, dat kan ik niet! Ik moet altijd tot het gaatje gaan!" Uiteindelijk is het pikkedonker. Alleende bouwlamp werpt nog een vlek licht inonze toekomstige keuken. Mijn sigaar is uit. Mijn vriend de tussenmurenzetterbesluit naar huis te gaan. Ikbeloof hemeen volgende keereen boekje over mijn fietstocht naar de Gotthard-pas te geven. "Dat zal wel afzien zijn geweest!" zegt hij bij het afscheid nemen. Terwijl de man wegloopt, sta ik nog even voor ons huis. Het is inmiddelsvijf voor vijf geworden. Op de minuut af, een jaar geleden, binnenvallend bijBouwfonds, had ik me niet kunnen bedenken dat ik een jaar later, in ons in aanbouw zijnde huis,zo´n geweldig gesprek zou hebben met deman die de tussenmuurtjes zet. Tweesterkenachtlampen steken boven de daken uit. Ze werpen scherpe schaduwen op de silhouetten van de huizen in de legeVan den Broekstraat. Ik vraagme af of het mogelijk is om te wetenwat ik op de minuut af volgend jaar zal doen. Misschien gewoon hier voor de deur staan en de verlichte straat inkijken. Het bouwleven is wonderlijk! Een goed, opbouwend 2007 gewenst voor al mijn lezers en hun geliefden! Kees <br>
<p><strong>Bouw Utrecht</strong></p><p><strong>contact esther en kees</strong></p>Esther van Hilten en Kees Bekker telefoon: 030 - 87 85 042 mobiel: 06 - 404 79 065e-mail: alles4jou@gmail.com <br>
<p><strong>In den beginne</strong></p> Ooit ging Martinus Nijhoff naar Zaltbommel om de nieuwe brug over de Waal te zien. Dat was in 1934. Hij ging naar Bommel, schrijft hij in zijn gedicht De moeder de vrouw, en zag daar Twee overzijden die elkaar vroeger schenen te vermijden. Mooi, dat 'schenen'. Eenmotief in hetgedicht is ondermeer het verlangen van de schrijver naar zijn (overleden) moeder, die zich 'aan de overzijde' bevindt. Maar daar kwamen wij niet voor. We wilden er zijn om de band tussen ons en Marijn in die brug 'versymboliseerd' te zien. Twee overzijden die elkaarnooit zullen vermijden. En, laat ik eerlijk zijn, om de band te voelen tussen mij, de dichter en zijn ontroerende gedicht. De foto is licht bewogen. Het was al laat in de middag; het toestel gaf netjes het symbool 'handje' aan, ten teken dat er beter vanaf statief gefotografeerd kon worden. Maar uiteindelijk geeft juist het wazige de sfeer van dat moment heel goed weer. Het was niet diep aan de rivierzijde van de kademuur waarover Marijn vrolijk wandelde; een halve meter, hoogstens. Ongevaarlijk dus. De (op de foto helaas net niet zichtbare) bijna volle maan stond hoog boven de nieuwe, naar de dichter vernoemde brug. Zie hier(Wikipedia) voor meer info over de dichter. <br>
De moeder de vrouw Ik ging naar Bommel om de brug te zien.Ik zag de nieuwe brug. Twee overzijdendie elkaar vroeger schenen te vermijden,worden weer buren. Een minuut of tiendat ik daar lag, in 't gras, mijn thee gedronken,mijn hoofd vol van het landschap, wijd en zijd -laat mij daar midden uit oneindigheideen stem vernemen dat mijn oren klonken.Het was een vrouw. Het schip dat zij bevoerkwam langzaam stroomaf door de brug gevaren.Zij was alleen aan dek, zij stond bij 't roer, en wat zij zong hoorde ik dat psalmen waren.O, dacht ik, o, dat daar mijn moeder voer.Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren. <br>
<p><strong>Juli - augustus 2006</strong></p>Voorstelling Benauwd. Vieze, kleffe zomerdag. Toch op de bouwplaats gaan kijken. Ik weet niet meer waarom -tijd van schrijven is inmiddels bijna drie en half jaar later: februari 2010, zondagavond de zevende. Midwinter: er hangt voor minstens een week vorst in de lucht. Da's wat anders dan de broeierige landerigheid van die 24ste augustusdag, toen 't zo'n graadof 23 werd. Drie dageneerder was Marijn drie jaar geworden. Watje er doet, zo'n dag?Je loopt wat, klikt hier en daar eenfotootje weg; je wachtvooral op de verlossende regens die voorspeld zijn. Je probeert jevoor te stellen hoe het eruit zal zien wanneer het af is. Het grijs van de pas gestorte beganegrondvloeren verhoogt de benauwde sfeer. Het beton zelf is droger dan droog. De planten rond de vloeren doen me denken aan die op het wad: zilt spul met dikke bladeren. Alles doet z'n best om water vast te houden. Zelfs de wolken. Dan valler er druppels, ronde, dikke druppels:een voor een, ze zijn te tellen, stuk voor stuk. Mooie, nattecirkeltjes op het stofdroge beton.Met de regen komt de lucht weer in beweging; stoffige gedachten schieten weg en langzaam, druppel na druppel,vormt zich het beeld van hoe het er eens uit zal zien. © Kees Bekker,Utrecht, zo 7 februari 2010 <br>
<p><strong>Bouw het zand</strong></p><p><strong>sub bouw tm augustus</strong></p>t/m augustus 2006 Woest en ledig was het Zand - in den beginne, op 21 december 2005 (voor de Keeskenners wellicht interessant: het was 21-12), op het moment dat ik me leeggefietst en druipend van het zweet, om tien voor vijf ´s middags, meldde bij de verbaasde receptioniste van Bouwfonds Fortis, in hun kantoor aan de Straatweg in De Meern - om te vernemen dat er nog slechts drie woning-opties waren... En zo begon dit alles, met een glaasje fris van de receptioniste ("Zoiets heb ik nog nooit meegemaakt!"), met een vriendelijk glimlachende, kaart uitvouwende Bouwfonds man, met zweet, met stank, waarmee al het ijs gebroken werd. <br>
<p><strong>welkom het zand</strong></p>Gastenboek <br>
Contact <br>
<br>
Welkom! In het begin was er ... ... Het Zand. Dit isde websitevan Esther van Hilten en Kees Bekker. Je vindt hier foto's en informatie: over (de bouw van) ons huis in de Bongerd, in de wijk Het Zand in Leidsche Rijn, Utrecht, over ons gezin 'an sich', en over werken diedoor ons ofwel gemaakt zijn ofwelwaar we enthousiast over zijn. Veel plezier! <br>
Welkom <br>
Bouw <br>
Kinderen <br>
<br> Nieuws <br>Laatste nieuws <br><br></body>
]]>