Foute muziek. Dat was BZN in 1976, toen hun song Mon Amour de hitlijsten bestormde. De combinatie jong en fan van BZN betekende in de gepolariseerde jaren zeventig een doorlopend abonnement op hoongelach van vrienden. Voor zover je die nog had tenminste, na je ontboezeming liefhebber van dergelijke muziek te zijn. En hoewel de scherpe kantjes er in de loop van de tientallen(!) jaren dat BZN bestaan heeft wel vanaf gingen (de groep trad op tot en met 2008!), bleven liefhebbers van hun muziek doorgaans hoofdschuddend nagestaard worden.

Nu was ik, toentertijd, bepaald geen echte fan van BZN. Integendeel, in de tijd dat Mon Amour een hit was, deed ik in het bijzijn van mijn vrienden juist erg mijn best hun zware, alternatieve en intellectuele muziek te waarderen. Gewillig luisterde ik naar hun helden Zappa en Bowie en naar nog illusterer Britse gezelschappen als Caravan en Soft Machine. Om erbij te mogen horen had ik Abba ook al voor ze verdrongen, dus dat zou me met BZN ook wel lukken.

Dacht ik.

Bepaald geen fan dus van de Band Zonder Naam, maar onder Mon Amour kon ik niet uit. Waar haalde die zanger het lef vandaan om L' avenir c'est très formidable te zingen? Welke toekomst? Wát formidabel? Vooral ná het midden van de jaren zeventig werd het politieke klimaat en daarmee het zicht op sowieso een toekomst donkerder en donkerder. Ik herinner me nog dat ik in de krant een onderzoek las, gehouden op Middelbare scholen in de Verenigde Staten, waarin leerlingen gevraagd werd aan te geven hoe zij ooit dachten te zullen sterven. De conclusie schokte me: 69% van deze jongeren dacht te zullen sterven door (de gevolgen van) een kernoorlog.

Op een middag in het voorjaar van 1976 hoorde ik Mon Amour voor het eerst. Het 'mocht' dan mijn muziek niet zijn, onder mijn hart kon ik niet uit: ik werd direct gegrepen door de wellicht gespeelde, maar in ieder geval dan toch fantastisch geacteerde hartstocht waarmee Jan Keizer en Annie Schilder l’ amour bezongen. Verder was mijn kennis van de Franse taal minimaal, dus het grootste deel van de tekst ontging me volledig. Maar die ene zin: L' avenir, c'est très formidable, bleef tegen alle doemdenkerij in de hele zomer door mijn hoofd gonzen.

De song, de melodie, de al dan niet gespeelde hartstocht en de puurheid waarmee werd gezongen, maakten mij vrolijk en lieten mij langzamerhand, tegen de stroom in, weer hopen op een mooie toekomst.

En zo fietste ik tijdens die donkere zomer van 1976 naar mijn goede, intellectuele biervrienden, tegen alle stromen in, luidkeels zingend Mon Amour van BZN