KIndervallei - In de bergen van Nederland

De bergen van Nederland - zeggen we altijd tegen Marijn als we naar zuid-Limburg gaan.

We waren op bezoek en kregen een rondleiding in het Hundertwasserhuis, in het gebouw van de Stichting Ronald McDonald Kinderfonds. Ook wel Kindervallei geheten. In Houthem St. Gerlach, vlakbij Valkenburg.

Eindelijk. Ik had er lang naar uitgekeken!

Ons bezoek viel op een dag aan het eind van wat volgens het KNMI was: 'de koudste winter van de afgelopen veertien jaar'. Een dag in de eerste sneeuwloze week van deze winter. Een groezelige dag met een kleurloze hemel boven een ontbloot, schuchter landschap dat zich nog geen raad wist zonder sneeuwdek.

’s Morgens waren we op weg gegaan. Tijdens de rit over de A2 voelde ik me moe; erger nog: moedeloos. Niets voor mij, maar zelfs de gedachte aan het bezoek, nota bene samen met mijn geliefden, wilde me niet opfrissen. Op de rondweg bij Eindhoven schoot me een fragment uit een gedicht van Nijhoff te binnen: Ik zou een dag uit vissen / ik voelde mij moedeloos-

Zo'n stemming dus.

Om ons heen werd flink gebouwd. Eindhoven als derde Maasvlakte: geometrische, strak rechthoekige gebouwen van de Technische Universiteit, kilometerslange stroken vers gekapte bomen, ruimte makend voor de volgende noodzakelijke strook autoweg. Rechthoekige betonnen viaducten, de meeste nog in aanbouw. Grijs als hoofdkleur in een volledig berekend, rationeel geknipt, technisch landschap.

Wat een dag, dacht ik.

Maastricht op de borden, afslag Meerssen, omlaag bij Houthem: de Nederlandse bergen - de Geul en het gebouw, nauwelijks verscholen achter hoge populieren.

Zelden op zo’n warme, zo bewoonbare plek geweest. In een huis dat de intentie leek te hebben bewoond te willen worden. Graag bewoond te willen worden zelfs. Een huis dat de intentie had meer dan zomaar een gebouw te willen zijn -een thuis te willen zijn.

Kleuren, vormen, ruimte, licht, allen lieten zich hier van hun beste kanten zien; alsof ze geen genoegen namen met de afstandelijke gereserveerdheid van die laatste winterdagen. Alsof ze nooit genoegen zouden nemen met welke winterdagen dan ook.

En wat er ook was: speelsheid en humor. Tijdens de rondleiding waren we Marijn enkele malen kwijt. Bleek iedere keer een plekje gevonden te hebben om te spelen. Kwam dan weer Kiekeboe! te voorschijn.

Spelen dus. Grappen en grollen. En: tinteling.

Nooit eerder ook bij huis gedacht aan grappen en aan grollen! Aan tinteling? Nóóit aan gedacht!

Evenmin aan vrolijkheid, en aan hartstochtelijk.

Woorden, niet passend bij huis (voelen zich niet thuis).

Om over genezing maar helemaal te zwijgen.

© Kees Bekker, Utrecht, zo 27 februari 2010

Voor meer over Hundertwasser op deze site, zie hier.

Voor meer over de bouw van en de filosofie achter dit huis zie: hier