Het was ergens aan het eind van de jaren tachtig. Ik zat aan de cappuccino in café Orloff, in Utrecht, toentertijd mijn stamkroeg. Op de achtergrond speelde muziek die ik niet hoorde. Om me heen zaten mensen die ik niet zag en die mij niet zagen. Het was zo’n dag waarop ik me de eenzaamste mens van de wereld voelde.

Toch, opeens voelde het alsof er iets was dat mij wél zag en ook voelde wat ik voelde. Een verandering in de lucht, wat zal het zijn geweest? Een dodelijk schot had me in ieder geval niet harder kunnen treffen en tot op de dag van vandaag weet ik niet wat er het eerst was: het intro van de song die mijn oren bereikte, of het kippenvel over mijn hele lichaam. En ook tot op diezelfde dag van vandaag ken ik niet één song die in de eerste fractie van de eerste openingstoon direct al zijn volledige scala aan verwachtingen naar buiten brengt. En evenmin ken ik een song die al die hoge beloften daarna ook daadwerkelijk inlost.

De song die ik hoorde, Hijo de la luna, deed het en doet het tot aan deze woorden toe: je volledig gevangen houden en nooit was gevangen zijn zo vrijwillig, zo mooi en zo verstild. In Hijo de la luna (‘Zoon van de maan’) maakt zangeres Ana Torroja van de Spaans-Madrileense band Mecano alle verwachtingen waar. En als er aan deze song één woord verbonden moet worden dan is het tederheid, maar: krachtige tederheid.

Bestaan er moderne popsongs waarin tederheid op een dergelijke manier naar buiten kan treden, durft te treden? Ik ken ze niet.

Hijo de la luna, God zij gedankt heb ik geen idee waarover het lied gaat. Houd ik ook maar zo, want als er één lied is waarbij dat ook wel het laatste is dat nodig is, weten waar het over gaat, dan is het deze song. Het lied vertelt niets, het lied creëert, het schept, het schept de ruimte voor de luisteraar om bij haar klanken zelf tekst en beeld te vormen. De muziek is breekbaar, krachtig en opzwepend tegelijk, de stem van de zangeres is zuiver als het zuiverste water –het beluisteren van deze song is als het kijken naar een film die iedere keer anders is en die je iedere keer weer ontroert. En iedere keer weer opnieuw ‘moet’ zien. In dit lied wordt misschien wel alles ‘verteld’ wat een mens ooit zou moeten weten.

De meeste muziekliefhebbers zullen zo’n lied hebben. Een lied waarvan je vindt dat iedereen het zou moeten horen, al is het maar één keer in zijn of haar leven. Ik heb dat met deze song, meer nog dan met mijn nummer 1, Poupée de cire, poupée de son van France Gall, die toch ook niet zomaar op no 1. staat.

Of, zoals een fan op youtube schreef: This song is so beautiful that no matter what your favorite type of song  is, you will love this. Let’s not say anymore, and just listen.

(Wonderschone) live-uitvoering: hier .