Het is een doorsneefoto van een gezin. Niets bijzonders. We zien een vader, enigszins stuurs, ernstig kijkend, de fotograaf vorsend alsof hij ondanks de gemaakte afspraak toch nog enige moeite heeft met het nemen van deze foto -van zijn gezin, zijn vrouw, zijn kind, zijn alles. We zien een moeder, vriendelijk lachend, open en toegankelijk en we zien een jongetje, een kind dat nog geen óf-óf -keus heeft hoeven maken tussen openheid of geslotenheid: het kan nog én-én zijn: verlegen met en tegelijkertijd vrolijk om de situatie.

Het jongetje doet mij bovenal denken aan mijn eigen zoontje, Marijn. Wellicht dat dat verklaard waarom de moeder van het jongetje een van mijn Echte Helden is. Misschien omdat mijn eigen vrouw het ook is. En zij de moeder is van mijn zoontje.

De moeder die we op de foto zien is Sandra Roelofs. Ze is geboren in Terneuzen, in Zeeuws Vlaanderen, op 23 december 1968. In 1991 studeert ze af aan het Internationale Instituut voor Mensenrechten in Straatsburg. Opnieuw in Straatsburg ontmoet ze in 1993 haar latere man, de Georgische jurist Mikhail Saakasjvili. Als haar man op 25 januari 2004 tot president verkozen wordt, is Roelofs de nieuwe first lady van Georgië. Maar voor de Georgiërs is ze dan allang geen vreemde meer.

Begin 1998 al richt Roelofs de Humanitaire Stichting 'SOCO' op. Deze organisatie houdt zich onder meer bezig met het ondersteunen van Georgische gezinnen met lage inkomens. De stichting besteedt veel aandacht aan kinderwelzijn en gezondheid.

Het logo van de stichting

Veel inwoners van het land zien Sandra Roelofs als 'de glimlach van de president'. De populariteit van haar man mag dan permanent onderhevig zijn aan sterke schommelingen (vooral na de  de korte 'verloren' oorlog tegen Rusland, in augustus 2008), Sandra Roelofs blijft niet alleen onverminderd populair, maar bovenal geliefd. Niet omdat zij de vrouw is van de president, juist niet zou men eerder kunnen zeggen. Wat haar populair en geliefd maakt, is haar onverminderde inzet voor de bevolking van haar nieuwe vaderland. Niet omdat ze als vrouw van de president nou eenmaal 'iets' moet doen, maar omdat haar hart bij de mensen ligt.