Zondag, 3 december 2006

Vanaf de Bladvlinder in Parkwijk is het nog geen tien minuten lopen naar ons nieuwe huis in Het Zand.

Met z´n vieren, een zondagmiddagwandelingetje: Joan, Esther, Marijn en ik – Kees.

En toen, toen begon het gewoon te stortregenen. Alle sluizen open! Niets ontziende rukwinden en stormvlagen schoven over de niet bebouwde delen van LR. Een paraplu klapte dubbel en was verloren. Boven De Meern hing een massa grauw die het er in een apocalyptische film heel goed afgebracht zou hebben.

Maar op zondagen is God gelukkig altijd extra genadig, zodat ons díe inhoud bespaard bleef. Zodoende konden we zowaar tijdens een droog intermezzo genieten van het zicht op de aangebrachte dakpannen (mooie, zwart gladde pannen) en ook met eigen ogen constateren dat de steunpalen (hier schijnt een fraaie bouwkundige term voor te zijn, die mij ontschoten is), zowel op de beneden- als wel op de eerste verdieping verwijderd waren.

Het huis staat nu op eigen benen.

Na de gebruikelijke foto´s te hebben gemaakt, zijn we de vorderingen bij de eerste en tweede fase gaan bejubelen.

Op de derde foto zie je ons die kant op lopen, na het droge intermezzo. Let op ridder Marijn die, voor de dames uitlopend, zich door het slechte weer niet laat weerhouden manmoedig het gevecht met den regendraak aan te gaan!