In het besef dat ons huis op een dag af is, loop ik, klim ik, buk ik, luister ik, kijk ik, maak ik mijn foto’s.

Ik weet dat ik ooit -al is het maar een tel- terug ga denken aan nu, aan hoe het nu voelt om voor ons huis-in-aanbouw te staan -voor dat grauwgrijze, betonnen karkas, dat holle geraamte zonder klinkers, zonder kozijnen, zonder ramen, zonder deuren, zonder keuken, zonder kleur, zonder alles wat dit huis dán tot een levend thuis zal maken.

- Dit holle, betonnen karkas dus, waar ik van houd, waar ik nu al iedere dag naar toe wil, waar ik altijd weer te vroeg wegga, waar ik op een dag nota bene ook nog eens zal wonen.

Het bouwleven is wonderlijk.