22 maart 2007

Oplevering  eind april, begin mei !!

Uit het dagboek van een uitvoerder.

- Ik ken ze al, die twee, ze komen uit Dordrecht, maar ik houd ze in de gaten. Vandaag weer, waren ze er weer. God mag weten waarom deze keer. Hij met dat fototoestel en zij met die rode jas. Dat jochie hadden ze ook weer bij zich. Leuk jochie, laat ik eerlijk zijn. De eerste keer, een dik maandje geleden, heb ik nog normaal met ze gesproken; toen wilde zij de keuken inmeten, wat mocht van ons. Ze liepen hier rond met helmen op hun kop en hij maar fotograferen. Waar doet-ie het voor? Hij moet de hele Bongerd toch zo zoetjesaan wel op de foto hebben staan.

Maar een week of wat geleden kwamen ze weer. Zonder vragen, zonder helm. Oké, hij mocht van mij een fotootje nemen; de straat was net schoon, ik snap dat wel; ik vond het ook wel best. Maar vorige week waren ze er weer en nu vandaag dus weer! Ik had ze al gespot, vanmiddag om een uur of half vier: ze stonden op het binnenterrein in de Bakema, daar bij dat tuinmuurtje van 420. Net te doen alsof ze voor dat huis kwamen, ja, ik ben gek! Ik ben dus pontificaal met de jongens voor hun huis in de Van de Broek gaan staan. Ja, dat viel vooral meneer natuurlijk even tegen. Ik zag hem nog wel foto's maken door wat wij dan altijd noemen 'de schietgaten' in die poortwoning schuin tegenover 632, maar hij had wel door dat er verder niks te halen was! Kwam even later toch z'n vrouw nog doodgemoedereerd vragen of ze misschien niet toch nog even mocht kijken hoe ver we waren met die tegeltjes in de badkamer. Nou, om de dooie dood dus niet! "Mevrouw," zei ik, "u kunt zich melden bij de opzichter, in de gele keet, en anders niet." Klaar -dacht ik. "Mooi is dat," zei ze toen, "hebben we dus zestig kilometer voor niks gereden". Hou toch op, dacht ik; ik was 't ineens zo zat. Niet haar speciaal, maar al die mensen die maar komen, dan weer even voor dit en dan weer even voor dat. Gek word je er van. Gek!

"Mevrouw", zei ik dus, misschien wel iets koeler dan ik bedoelde, "daar hebben we de kijkdagen voor!"

Afgelopen dus, ze groette nog, vriendelijk, ik moet eerlijk zijn. Maar 't was inmiddels vier uur, de jongens waren naar huis, tijd om de deuren te sluiten.

Ik weet het wel, 't klonk ook allemaal net even ietsje lulliger dan ik eigenlijk bedoelde, maar je kunt wel aan de gang blijven met al die mensen! Om de haverklap staan er huizen tegen het opleveren aan en in al die tegen de haverklap op te leveren huizen komen mensen te wonen die om de haverklap 'alleen maar' even dit of 'alleen maar' even dat willen bekijken. 't Stelt allemaal natuurlijk net even niks voor, maar zo kun je wel aan de gang blijven; hoe moet zo'n huis nou nog afkomen als je altijd maar "Ja mevrouw, ja meneer" moet zeggen tegen mensen die God mag weten waarvandaan komen allemaal -alleen maar om 'even' in hun bijna opgeleverde huis te kunnen kijken!!

Wat een beroep: uitvoerder op de bouw!