Alleen al de gedachte aan deze song is genoeg om mij te ontroeren. Of blij te maken. Ik ben dol op muziek, uiteenlopend van de Carmina Burana, van the Beatles en Jefferson Airplane tot aan K3 en Gabriella Cilmi. En van Zappa via Nirvana tot aan Abba -noem maar op of ik houd er op bepaalde momenten wel van. Maar deze song is voor mij de Moeder aller songs: lucht, jeugdige onbevangenheid, blijdschap, vreugde om te zingen, vreugde om te leven. Pril, onbeschadigd zijn de juiste woorden. Want altijd als ik France Gall dit lied hoor zingen, nemen haar stem en de muziek me mee naar een plek ergens 'achter de tijd', waar leven & vreugde elkaars vanzelfsprekende synoniemen zijn. Deze song is niets minder dan een Ode aan het Leven zelf. Een ode aan het leven, op muziek gezet door France Gall, in 1965, toen ze als zeventienjarig meisje met dit lied het Eurovisiesongfestival (voor Luxemburg!) won en mijn jonge, tienjarige hart in één keer en voor altijd wist te betoveren. En ook al word ik ouder, deze song is een van de dingen in mijn leven die mij eeuwig jong houden. Ik zou bijna zeggen: amen, als het gewicht en de gedragenheid van dit woord niet zo vreselijk zou dissoneren met de ongeremde blijdschap, met de uitgelaten jubeltonen van en in Poupée de cire, poupée de son - door France Gall.