Twee grote ruimtes: water en lucht. Grote ruimtes en toch spanning -de hemel houdt haar adem in. Het water is gespannnen, het dreigt, bedreigt -zonder dat te willen doen. Het is ook maar water, lijkt het ons te willen zeggen. Water dat zoveel liever zorgeloos naar zee wil vloeien, zoveel liever dan te draaien en te kolken, dan te dralen in dat lage uiterwaardenland, waar het zich bekeken voelt -door toeristen, kijkers, wandelaars met camera's, door mensen op de dijk.

Maar beneden, dichter nog veel dichter bij het water loopt, wandelt, sprint en kijkt, zoekt, speurt en pakt Marijn alles wat het water op zijn vlucht naar voren achter heeft gelaten: pakbare en weggooibare gloeilampen, opendraaibare plastic flesjes, een wegschopbaar olieblik, oppak- en wegwerpbare takken, dorre rietstengeltjes, complete boomstammen; prullen, waardeloze kinderdingen om gelukkig van te worden.

We lopen terug. Marijn steevast langs de vloedlijn verder juttend. Hoog aan een enorme hemel staat de maan; de rivier is groot, ademt zacht, haar wenkbrauwen van gebroken, dorre riethalmen tegen de dijk maken een zacht, ritselend geluid.

© Kees Bekker, Utrecht, januari 2011