Zwitserland

bergen, sneeuw

wit land;

moet een mooi land zijn.

... staat er op de eerste bladzijde van mijn boekje: 'Ospizio del San Gottardo, het Hart van God', waarin ik (niet zomaar) een fietstocht beschrijf naar de top van de Sint Gotthardpas. De pas die voor mij sinds mijn lagere schooltijd altijd synoniem geweest is met de plek waar God zou moeten wonen. Gotthard - het hart van God ten slotte.

Zou moeten - natuurlijk wist je het nooit zeker.

Maar sinds die tijd is Zwitserland een van mijn allergeliefdste vakantielanden.

In de zomer van 2006 waren we er als gezin, in Zwitserland. Marijn en ik dus ook. Marijn voor het eerst van zijn leven in, op en tussen de hoge bergen.

Natuurlijk bezochten we de Gotthardpas. Esther was met de kinderen in de auto naar boven gereden; als eerbetoon aan mijn pas had ik besloten omhoog te gaan lopen -bij gebrek aan fiets. Een middelzware, maar vooral prachtige, stille tocht langs al die plekken die ik alleen maar vanuit de auto of vanaf de fiets kende. Het was een mooie dag: vriendelijke schapenwolken, zon, een verkoelend windje. Bloeiende vrouwenmantels, vlinders, forellen in de beekjes en in de Reuss, die ik zoveel mogelijk stroomopwaarts volgde.

Eenmaal bovenop bleken Esther en de kinderen ook (net) gearriveerd te zijn. Het was een ontroerend moment, daar mijn zoontje te ontmoeten, Marijn, bovenop de pas die in mijn leven zoveel voor mij betekend heeft. Om me te verfrissen nam ik een duik in het heerlijke, ijskoude meertje (Lago della Piazza), midden op het hoogste punt van de pas.

Eenmaal opgefrist en afgedroogd besloten we iets te gaan drinken. Bij het café-restaurant zagen we opeens de postkoets aankomen: vanaf de Airolo-(zuid)zijde naderde hij het etablissement. Of ik droomde: al 45 jaar ken ik de postkoets van mijn lagere school-Caran 'd Ache kleurpotlodendoosje, dat ik altijd nog bewaard heb. Zo rond de tijd dat ik leerde dat de Rijn ontspringt op de St. Gotthard, moet ik dat doosje en de afbeelding van die postkoets dus voor het eerst gezien hebben. Nooit gedacht dat ik hem ook ooit eens in het echt zou zien! Maar daar was hij, wél in het echt, terwijl ik ontroerd stond toe te kijken met het handje van Marijn in mijn hand.

Een wonder, midden in het hart van God.

Voor meer Zwitserland, zie hier.