Über alles (2)

Boven alles uit steken de bergen.

We waren er, in de bergen rondom Oberstdorf, in de zuidwestelijke hoek van de roemruchte deelstaat Bayern, regio Oberallgaü, Duitsland dus, tussen tweede kerstdag en 2 januari. Op die laatste dag vertrokken we weer, 's morgensvroeg. Rijdend op de A7 richting Ulm kwamen we langs een snoes van een raststätte, kunstraststätte Illertal-Ost. Een lust voor het oog en de smakelijkste cappuccino van heel Duitsland.

Oberstdorf ligt aan de voet van de Alpen. Beter gezegd: tussen de tenen ervan, maar in dezelfde aanbidding. Tot ongeveer veertig kilometer noordelijk van het stadje is het landschap weinig verheffend, laat staan dat er hooggebergte te zien is. Links en rechts van de weg een licht glooiend midden-Limburgs landschap. Je denkt al gauw: mooi, dat wel, maar hier kom ik toch niet voor. Van sneeuw is al helemaal niets te zien en dat bijt nog net een graadje harder als je op skivakantie gaat. Misschien hadden we toch iets moeten boeken in Garmisch, of in Berchtesgaden of erger nog, in Inzell.

Denk je dan.

In deze onwinterse stemming naderden we Oberstdorf, in de vroege middag van de tweede kerstdag. Geen files, geen sneeuwploegen, niets dat niet deed denken aan een doorsnee Hollandse decembermiddag rondom, pakweg, Venlo. Tot een kilometer of twintig noordelijk van het stadje er opeens contouren van bergen zichtbaar worden. Het deed me denken aan de Povlakte, wanneer je van Milaan naar Zwitserland rijdt en je jezelf begint af te vragen of je niet per ongeluk in oostelijke richting, richting Venetië, aan het rijden bent. Zo vlak!

(Tot je natuurlijk de zuidelijke Alpentoppen ziet verschijnen, als wolken boven de horizon.)

En zomaar opeens zit je er dan middenin, tussen hoge, met sneeuw bedekte bergen die ons steeds helderder beginnen te omsingelen. Sneeuw, ineens ook langs de weg. Vale, eerst nog schrale restjes grauwigheid veranderen in uitgesponnen witte lakens en in een tijdsbestek van nog geen vijf minuten is wit de kleur van het landschap geworden. Tot mijn grote vreugde verschijnen langs de weg plotsklaps ook de roodwitte peilstokken die de argeloze winterautomobilist in gebieden met veel sneeuwval attenderen op plaatsen waar weg overgaat in berm. Misschien dat ik die stokken nog wel het meest adoreer. Niet zozeer hun soms lullige aanwezigheid in vaak niet al te hoge sneeuw, het is meer het idee dat er in dit gebied zoveel sneeuw kan vallen dat ze wel eens noodzakelijk, levensreddend kunnen zijn. Ze markeren een mogelijkheid, ze illustreren mijn kinderlijke hoop op nog meer sneeuw. De hoop op zoveel sneeuw zelfs dat alleen die stokken zelf me nog terug kunnen voeren naar dat huis op die zwaar besneeuwde Alpenweide, waar ik eindelijk rustig neer mag vallen na een dag in vreselijke sneeuwstormen ontelbare reddingen verricht te hebben. En waar ik naast de zware bergkost hete chocomelk aangeboden krijg, glühwein, en als overheerlijk toetje grote brokken Schwarzwalder Kirsche-gebak.

Met mijn volle aandacht voor de hopen bijeengeschoven sneeuw, rijden we de werkelijkheid van het sprookje Oberstdorf in en ik besluit nooit meer ergens anders heen te willen dan naar deze plek.