Voorstelling

Benauwd. Vieze, kleffe zomerdag. Toch op de bouwplaats gaan kijken. Ik weet niet meer waarom -tijd van schrijven is inmiddels bijna drie en half jaar later: februari 2010, zondagavond de zevende. Midwinter: er hangt voor minstens een week vorst in de lucht. Da's wat anders dan de broeierige landerigheid van die 24ste augustusdag, toen 't zo'n graad of 23 werd. Drie dagen eerder was Marijn drie jaar geworden.

Wat je er doet, zo'n dag? Je loopt wat, klikt hier en daar een fotootje weg; je wacht vooral op de verlossende regens die voorspeld zijn. Je probeert je voor te stellen hoe het eruit zal zien wanneer het af is.

Het grijs van de pas gestorte beganegrondvloeren verhoogt de benauwde sfeer. Het beton zelf is droger dan droog. De planten rond de vloeren doen me denken aan die op het wad: zilt spul met dikke bladeren. Alles doet z'n best om water vast te houden. Zelfs de wolken.

Dan valler er druppels, ronde, dikke druppels: een voor een, ze zijn te tellen, stuk voor stuk. Mooie, natte cirkeltjes op het stofdroge beton. Met de regen komt de lucht weer in beweging; stoffige gedachten schieten weg en langzaam, druppel na druppel, vormt zich het beeld van hoe het er eens uit zal zien.