Eenmaal over de grens vertellen we het Marijn nog één keer: "Hier in Denemarken heet je dus Steffen."

23 april 2010. Een mooie zaterdag. We rijden door Jutland, we zijn op weg naar Århus, naar het optreden van onze favoriete rockband: tv-2 -spreek uit: 'teewee tò'. De band -in Denemarken ook wel bekend onder de (ironisch bedoelde) naam: Danmarks Kedeligste Orkester ('de saaiste band van Denemarken')- viert dit jaar haar dertigjarig jubileum met een reeks concerten door het hele land. Het optreden in hun woonplaats is tevens het afsluitende concert van de tour die afgelopen februari volgde op het uitbrengen van hun laatste CD Showtime.

- Acht jaar eerder, ergens in april 2003, vier maanden voor Marijn's geboorte. Esther en ik ontmoeten de zanger van -op dat moment alleen nog- mijn favoriete band tv-2, Steffen Brandt, na een optreden in de zuidelijke grensplaats Åbenrå. We zijn enthousiast over het concert; de zanger is iets minder tevreden maar neemt uitgebreid de tijd om met ons, zijn grootste Hollandse fans, na te praten. We vertellen hem wat hij allang gezien heeft: Esther is zwanger en tijdens de reis naar het optreden hebben we besloten de baby -als het een jongen wordt- niet alleen Floris Marijn (roepnaam: Marijn) te noemen, maar hem (ook) te vernoemen naar de zanger van tv-2, aan wiens teksten en muziek ik zo onnoemelijk veel goeds te danken heb.

De zanger hoort het stil bewogen aan, bedankt ons uiterst hartelijk en na nog een tijdje met elkaar te hebben gesproken, nemen we afscheid. Maar wanneer we ons willen omdraaien om naar de uitgang te lopen, komt de zanger naar ons toe en loopt op Esther af. Terwijl hij teder en behoedzaam een hand op haar buik legt, fluistert hij: "And be careful with it in this hard world." Hij glimlacht, draait zich om, groet vrolijk zwaaiend ten afscheid en verdwijnt weer in de richting van de kleedkamer. Te beduusd en te ontroerd om nog iets te zeggen, blijven we achter. We voelen het beiden: het is de ervaring van een zegen die is uitgesproken.

Vier maanden later, enkele weken na Marijn's geboorte, krijgen we een mooie brief uit Århus: Steffen Brandt feliciteert ons met de geboorte van onze zoon Steffen Floris Marijn.

- In de zaal, na een bijzonder inspirerend optreden, zoeken en vinden we de roadmanager. De man blijkt P0 (På? Poul?) te heten. In een hoek naast het podium geeft hij de beveiliging aan wie er door mogen lopen naar de speciale afterparty, die gehouden wordt ter gelegenheid van de afsluiting van de tour.

We sluiten achter aan en wanneer wij aan de beurt zijn, vertel ik hem over het feit dat ik de zanger enkele dagen geleden een mail gestuurd heb met de vraag of het hem wellicht schikt om 'ergens' een kop koffie te drinken. De roadmanager kijkt me verwonderd aan. "Didn't you check your mail today?" vraagt hij verbaasd. Op mijn reactie dat ik die om bepaalde redenen niet heb kunnen checken, laat hij ons tot onze blijdschap weten dat Steffen ons uitgenodigd heeft voor de afterparty: we zijn zijn guests. "His special guests", verduidelijkt hij.

Terstond voel ik me een jongen in een jongensdroom; het gonst door mijn hoofd: special guest op de afterparty van je favoriete band! Bekker, daar kun je thuis mee aankomen! Geeneens 5 december, en toch: vol verwachting klopt mijn hart. En wie weet, bedenk ik me, wat er klopt in het hartje van dat ventje, mijn zoon, die vrolijk meeloopt door de gangetjes en gangen achter het podium, naar de ruimte waar we, eenmaal aangekomen, een select gezelschap van plusminus vijftig intimi aantreffen: familie en vrienden van de band.

We nemen onze drankjes, pakken een hapje, kijken rond en wachten, nog steeds in opperste sinterklaasspanning, af. Ik herken enkele gezichten van foto's uit de CD-boekjes en van de site [www.tv-2.dk], maar ze koppelen aan namen lukt me niet.

Na enkele minuten druppelen de bandleden binnen. Eerst Sven Gaul, de drummer. Daarna de man waar ik tijdens concerten vaak speciaal op gespitst ben: bassist Georg Olesen, 'de man met de snelst plukkende vingers ter wereld'. Daarna volgen gitarist Hans Erik Lerchenfeldt en Steffen Brandt. Fris gedoucht en strak gekamd spreken ze verschillende mensen aan. Met een snelle, vluchtige blik geeft Steffen aan dat hij ons gezien heeft. Na een kort gesprek met enkele andere bezoekers draait hij zich om en wendt zich tot ons.

"So, this is the whole family!" breekt hij zelf het ijs.

We schudden elkaar de hand en ik stel mijn gezinsleden voor. Als laatste Marijn: "And this boy, Steffen, is my son Steffen."

Mijn zoon schudt de zanger, die op ooghoogte met zijn naamgenoot komt door even op zijn hurken te zakken, de hand.

"Steffen Brandt", zegt de zanger vriendelijk.

"Marijn", zegt mijn zoon.

             Steffen & Steffen

© Esther van Hilten en Kees Bekker, Utrecht, april 2011