Een (boeren)feest voor oog en oor!  Klik hier .

Een ander Zuid-Afrikaans feest: Lianie May: klik hier .

En hier, zoet en pittig tegelijk, Australische- gecombineerd met Doors-, Led-Zeppelin- en gewone Italiaanse invloeden: Gabriella Cilmi.

Niet zoetig, maar boordevol rauwe, Nirvaniaanse energie: Fokofpolisiekar; zie hier.

En hier de gladde, prachtig gepolijste en hartstochtelijke smeekbede van Tom Jones; niet in de top tien, maar beslist in de Eeuwige 100.

En ook al tientallen jaren vast als poolijs in zeker één top tien, maar in godsnaam, wáár tussen al die andere juwelen? God only knows. Deze song dus, in de titel waarvan voor het eerst de naam van God genoemd werd, dit juweel, kijk, luister en verwonder je hier.

Nog een juweel, hier, maar van een heel andere Native American orde.

Over Amerika gesproken: van zangeres Grace Slick zingt hier deze relatief onbekende song. En alleen al vanwege de zinnen Lather was thirty years old today / they took away all of his toys heeft zij zich in mij weten te vereeuwigen. Een topper uit mijn fanrepetoire. En hier dezelfde Grace met een andere beauty.

En dan, deze song, de enige 'Nederlandse' nummer 1 ooit in de Verenigde Staten. Om die hier niet te noemen zou niets minder dan heiligschennis zijn. Los nog van het feit dat het een geweldige klassieker is.

Nogmaals naar Amerika, deze keer naar Wall Street; een fantastische uptempo song, hier de live-uitvoering van dit onbetaalbare lied!

Over onbetaalbaar gesproken. In Nederland mogen dan geen diamanten gevonden worden, de song die je hier kunt beluisteren is een briljant zoals ze zelden in ons land gemaakt zijn. Uitgezonderd mijn geliefde durf ik wel te zeggen dat er in heel mijn familie-, vrienden-, kennissen-, en collegakring waarachtig niemand (...) is die er ook maar voor uit durft te komen deze song in ieder geval 'wel wat' vinden. Daarom brul ik het hier vanaf deze website: pak de koptelefoon, zet het geluid op maximaal, kijk, en luister naar die loupzuivere stem en die schaamteloos mooie tekst en vergeet, vergeet in ieder geval voor één keer alles wat je ooit hebt gehoord of hebt geleerd over songs van Nederlandse bodem.

In 1977 kregen we opeens door dat onze helden uit de jaren zestig verdwenen waren. Ze waren dood (Hendrikx, Morisson, Janis Joplin), zwegen (Lennon, Boudewijn de Groot, Dylan) of hielden zich bezig met volstrekt foute zaken (Mao, Fidel Castro). De richtsnoeren waren weg en we voelden ons dolend. Het was midden in de punkperiode (die toen nog geen keuze was, maar een verplicht en door de tijd opgeroepen fenomeen) en the Stranglers zouden ons wel eens even laten weten wat dat betekende. Hoewel ze qua volstrekte sociale en maatschappelijke desinteresse beslist overvleugeld werden door bands als de Sex Pistols en the Clash, spraken ze derhalve toch een goed (slecht) woordje mee. In deze clip zie je dat de gitarist naast zanger Hugh Cornwell vooral aan het begin erg zijn best doet ongemotiveerd over te komen. Raadsel tot aan de dag van vandaag: wat doet die mooie  en waarschijnlijk ook heel lieve blonde vrouw zo dicht tegen het podium?

Sommige mensen slaan vliegen dood. Ik voel die behoefte zelden, zeker niet als ze tegen een muur opkruipen. Huiver hier.