december 2007

22 december: het Leersumse Veld

Blauw is de kleur van de winter. Geen hemelsblauw, geen kobaltblauw, geen lavendelblauw en zeker geen azuurblauw -dat doet me in deze heerlijke wintertijden veel te warmItaliaans aan. Het is dit blauw.
Zwart daarentegen is de kleur van de dooi. Het woord h**t zal ik op deze website niet gebruiken, maar als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan dat, mijns inziens door het KNMI vaak wel erg gretig gebruikte Hollandse winterwoord.

Alsof zij ervan houden.

Wat mij betreft kan het 's winters niet lang genoeg koud zijn. IJs en sneeuw verdraag ik maanden -niet alleen tijdens de Kerst. Wanneer ik vroeger op weg was van a naar b werd ik vaak door kou, sneeuw of ijs gehinderd. Maar ik prijs me gelukkig dat ik nooit vergeten ben dat ik nog steeds een kind ben.

Afgelopen zaterdag de 22ste waren we, zoals zovele andere Nederlanders die dag, in sprookjesland. Ons sprookjesland waren de witberijpte bossen en het ijs op de plasjes van het Leersumse Veld. Voor Marijn was het de eerste keer in zijn leven dat hij op ijs stond. "IJs, ijs, ijs, ijs, ijs, ijs, ijs!!" riep hij tot mijn vrolijke verbazing toen hij de grote stap van land op ijs eenmaal aandurfde. Daarvoor had hij speciaal mij nog even goed laten schrikken met zijn opmerking dat hij niet op het ijs wilde ("Echt niet hoor, papa!"). Ik vreesde zelfs even te begrijpen: voor geen goud. Maar gelukkig, speciale initiatierituelen waren niet nodig; de aanwezigheid van zoveel mensen (en zo vlakbij) plus mijn opmerking: "Papa kent het ijs heel goed", waren voor hem voldoende om op de slee plaats te nemen.
Esther maakte de foto's en samen hebben we urenlang gedraafd en gerend, met de slee en Marijn daarop achter ons aan. Dat doe je dan voor je zoon op zo'n eerste ijsdag in zijn leven. Welke vader zou dat niet doen?

Los van het feit dat het de dag niet was om je sowieso 'dingen' af te vragen, vroeg ik me af of ik wellicht niet zomaar midden in de mooiste winterdag van mijn leven stond.

Ik heb besloten dat deze dag op een gezamenlijke eerste plaats hoort te staan, samen dus met een andere winterdag -niet met mijn Elfstedendag van 4 januari 1997, die mij als een oerkreet te binnenschiet -de dag waarop ik mijn tweede Kruisje haalde! Een juweel van een winterdag, dat zeker, maar hij bestond vooral uit het bekende (en natuurlijk zeer gewenste) Verschrikkelijke Afzien. En daar was afgelopen zaterdag geen sprake van. Integendeel: we waren in het paradijs waar niet geleden wordt.

Maar de belangrijkste reden waarom die Elfstedendag niet de eer van de gezamenlijke eerste plaats mag delen: Marijn was er toen nog niet. Daarbij komt dat Esther mij in die tijd niet als haar eigen man, maar slechts als een onbekende passant alleen maar even op tv voorbij zag schaatsen.
Op weg naar haar natuurlijk. Maar daar hadden we toen beiden nog geen weet van.
Het leven kan zo heerlijk raar gaan.

Die andere gouden winterdag was een dag ergens eind jaren vijftig, begin jaren zestig. Ik was een jaar of vijf, zes, net zo oud ongeveer als Marijn. In mijn hoofd (hart) heb ik een beeld, een 'plaatje' van die dag: ik sta naast ons huis en kijk omhoog, naar de lucht, naar die onophoudelijke aanvoer van grote, gestaag neerdwarrelende sneeuwvlokken. In mijn beleving bij dat 'plaatje' (het gekke is dat ik zulk soort beeldjes altijd zie alsof ik een toeschouwer ben en niet het onderwerp. Heeft iedereen dat nou?) ben ik alleen en is het stil. Beter woord: verstild. Ik herinner me ook dat het die hele dag sneeuwde. Ik was die dag intens gelukkig, verbonden ook met alles.
Zo'n dag was het afgelopen zaterdag: een dag waarop het je verwonderen al het andere, al het alles maar 'gewoon' vinden metersdik overstijgt.

Een dag voor een kind.

Kees Bekker