We waren in het bos; de Utrechtse heuvelrug, in de buurt van Doorn.

De zon scheen.

Het was voorjaar. Geen haastig voorjaar dat het liefst zichzelf zou willen overslaan om hals over kop de zomer in te struikelen. Om daar voor Pampus te blijven liggen, in een waas van benauwdheid waar weermannen ons altijd zo blij mee menen te kunnen maken.

Een voorjaar dus dat goed op zichzelf paste, dat schoorvoetend om zich heen kijkend verwonderd zichzelf zag uitlopen.

Wij waren de getuigen en we zagen dat het goed was.

En zacht.