zaterdag, 17 november, 

Sinds twee jaar is Dordrecht voor ons de plaats om de Sint en zijn gevolg te zien aankomen. En niet alleen vanwege de licht truttige, maar tegenwoordig beknuffelde Anton Pieckse context die de oude havens ons daar bieden. Ook om andere redenen waren we vandaag weer terug in wat in ieder geval ik nog steeds ervaar als 'mijn eigen stad'. Ik bedoel: voor de show kan ik wel gaan zeggen dat ik me Utrechter voel, maar wie help ik nu met die jokkebrokkerij? Me Leidsche Rijner voelen in Leidsche Rijn en het me Dordtenaar voelen in Dordt gaat heel goed samen. Althans, in mij.

Uiteindelijk werd het een lekker lang dagje Dordt. Voor het eerst sinds we verhuisd zijn samen met zijn drietjes weer een dag lang door dus nog steeds onze stad gefietst (fietsen mee in de trein). Alsof we er gewoon nog woonden. Zo'n fijne fietsdag door mijn nog steeds geliefde, maar wel voormalige woonstad, voelde alsof ik niet betrapt wilde worden. Alsof ik voor de stad iets te verbergen had.

Wat dan? vroeg ik mezelf af.

Na de Sint bezochten we ook het immer bezoekwaardige hotel-restaurant Villa Augustus, waar ik vooral in de tuin altijd en eeuwig veel te kort ben. Zie hiernaast een aantal foto's van die tuin, van het restaurant en het etablissement an sich.

Verder kwamen we vandaag in onze voormalige woonwijk Dubbeldam, nota bene zelfs in onze straat, op de verjaardag van onze oud-buurman Peter. Met toestemming van de nieuwe bewoners van ons oude huis tussen neus en taart ook nog even een rozenstruikje gerooid dat we vijf jaar geleden op ons trouwen van een goede vriendin hadden gekregen. Laat je natuurlijk ook niet staan, want nu is het dan eindelijk rooiseizoen, dan moet je rooien ook!

Na de verjaardag, tegen het eind van de middag, bekeken we in de kassen van tuincentrum de Bieschbosch de bruine vlekjes en vlekken op de bladeren van onze Nieuw-Zeelandse kuipplantexcoot, Metrosideros excelsa, die daar overwintert. De schade leek vooralsnog mee te vallen, zodat we uiteindelijk tegen donker gerust en uitgerust aan tafel konden gaan zitten in eetcafé de Waterjuffer, onderin een voormalige watertoren (Hotel 'De Watertoren'; zie: Leuke Links) aan de rand van Dubbeldam en de op het zuidelijk deel van het Eiland van Dordrecht gelegen, uitgestrekte poldergebieden.

In de Waterjuffer (zie: http://home.planet.nl/~bloe1053/ ) kookt topkok Jaap. Jaap's gerechten vallen beslist onder het kopje 'Huis & Leven'; zijn kookkunst is een hele website waardig! Wat kan die man heerlijk koken! Daar komt bij: een prima ambiance en zijn gerechten zijn betaalbaar! Met twee personen ben je voor twee, drie tientjes klaar. Dat betaalbare is natuurlijk 'typisch Nederlands' en dat op zich zou voor mij al genoeg reden kunnen zijn om er maar niet eens aan te denken om erover te beginnen - ware het niet dat we deze week een tegengesteld soort ervaring hadden, namelijk bij een vergelijkbaar soort gelegenheid waar we in Leidsche Rijn ook regelmatig eten (aten?). We hebben het over eetcafé 'De Hoge Weide', een fijne tent vlak naast het winkelcentrum(pje) van Parkwijk. De gelegenheid is een tijdje gesloten geweest vanwege een ingrijpende verbouwing. Maar afgelopen week was de zaak weer open en wat ik vaak vrees was gelukkig niet bewaarheid: het is er niet slechter, niet minder gezellig op geworden. Wel -en daar hebben we het nu over- zijn de prijzen met 50% gestegen. Nou kunnen we ons ieder argument achter deze prijsstijging voorstellen, maar of je nu gaat eten met in je achterhoofd twee tientjes plus "wat euro's voor de cappucino", of met in je achterhoofd veertig euro all in, de grens is gepasseerd. Even 'goedkoop uit eten gaan' is zo niet meer aan de orde. Dat maakt Jaap in Dordt zo buitengewoon aantrekkelijk. Ook als je geen zin hebt om te koken, ben je niet meteen handenvol kwijt.

Fijne dag al met al, deze dag in Dordt. En terwijl ik dit schrijf realiseer ik me opeens dat ik vandaag in Dordrecht geen seconde het gevoel gehad heb dat ik er niet woonde.

Niet goed in Leidsche Rijn? Ben je gek! Ik voel me gewoon overal thuis.

Goede groeten, Esther en Kees