September 2007

Na de alleen door mij als 'mooiste zomer sinds jaren' ervaren juli-augustus van 2007, volgde er een even fraaie eerste herfstmaand: luchten met schitterende, zwaar opgeklopte Goliathwolken. Vooral 's avonds vielen ze op, wanneer de zon ze extra rose opschuimde.

Je vraagt je af, al die slechtweerklagers, die iedere zomerwolk er altijd en eeuwig eentje teveel boven hun eigen hoofd is, zouden zij wel ver genoeg omhoog gekeken hebben afgelopen zomer, naar die wolken?

Maar daar wil ik het nu niet over hebben, over wolken. Want september was de maand van Marijn's eerste schooldag.

Een ijkpunt dus, vooral ook voor zijn ouders.

Verder was zijn eerste schooldag ook gewoon voor mij weer: eerste schooldag na de vakantie - maandag 3 september.

Het leven had het keurig uitgedokterd: samen gingen Esther en ik met Marijn mee naar zijn school; direct daarop moest ik in de trein springen om precies op tijd te zijn voor mijn eigen eerste middelbare schooldag. Als leraar dus.

Ik had me voorgenomen bij deze gelegenheid geen brokken in mijn keel te accepteren. Donder op zeg, had ik mezelf vooraf bestraffend toegesproken, jij bent nu de vader en hij is je zoon. Je houdt je maar eens groot!

Krachtige taal.

Maar koud nog van de fiets, lopend achter Esther -hand in handje met Marijn- in de drukte voor de school, zag ik opeens mijn moeder lopen: 48 jaar geleden -met mij aan haar hand. Door een stille, autoloze straat naar de kleuterschool. Op weg naar het gejoel, ergens in een verte.

Ik herinnerde me de verstilde warmte toen, tussen ons. Het was niet eng, wist ik, mama is erbij.

Met brok, en opeens voor mijn doen heel erg zwijgzaam, wandelden we samen met Marijn handenschuddend langs de directeur van zijn Montessoribasisschool.

Het was een lichte dag, die derde september. Overal kinderen: stille kinderen, lachende kinderen, uitbundige kinderen, huilende kinderen. In kleuriger kleding ook dan 48 jaar geleden.

En moeders: stille moeders en praatgrage, vrolijke moeders. Aantrekkelijke moeders ook. Heel veel. Zijn moeders mooier als ze hun kinderen naar school brengen?

Van aantrekkelijke moeders wist ik vroeger niets. Ik kende alleen maar lieve en een paar niet-lieve moeders.

Wat ik vroeger ook niet wist: dat Marijn zou komen en ook net zo'n lieve, vrolijke en aantrekkelijke moeder krijgen zou.

Over geschenken gesproken.

Juf Ingrid begroette Marijn met een ferme handdruk en een warme blik. Even later zat hij stil, afwachtend op een stoeltje in de kring. Er hing opeens iets heel volwassens om hem heen. Misschien dat 'groter worden' niet in fases gaat, maar onopgemerkt plaatsvindt, binnen fracties van seconden.

Buiten de klas keek ik hoe hij daar binnen zat en wenste me bewust te zijn van alles. Geen enkele concessie: alles! Om alles te onthouden. Om op verzoek, later, alles feilloos na te kunnen vertellen.

Een paar keer draaide hij zich om en keek naar me. Dan wuifde en lachte ik zo overdreven enthousiast dat ik me telkens angstig afvroeg wanneer ik door de mand zou vallen.

Veel te snel later zat ik in de trein naar Alphen. Ik voelde me slaperig en wilde helemaal niet naar mijn school. Ik wilde terug, naar die andere.