Op een mooie julidag in 1989 belden vriendin Serbiene en ik in Århus aan bij Steffen Brandt, zanger van de in Denemarken 'wereldberoemde' band tv-2. Anderhalf uur eerder hadden we ook al voor zijn deur gestaan, maar toen bleek er niemand thuis. Na iets gedronken te hebben, keerden we na ongeveer anderhalf uur voor een tweede keer terug, om tot de conclusie te komen dat de bel het niet deed. Bezoekers niet welkom, niet thuis of niets gehoord? was onze nerveuze vraag. Midden op de deur bleek evenwel een koperen stierenkop met een ring door zijn neus te zitten; in onze zenuwen hadden we die de eerste keer volkomen over het hoofd gezien.

Kort nadat we met die ring op het ijzerwerk geklopt hadden, ging de deur open en breeduit glimlachend stond hij daar: de bekendste muziekpersoonlijkheid van Denemarken, zanger en tekstschrijver, mijn idool, Steffen Brandt.

'Please, come in', zei hij toen ik veel stamelender dan ik me had voorgenomen ons beiden had voorgesteld.

Eenmaal binnen aan de thee werd duidelijk wat er de eerste keer aan de hand geweest was. Er was inderdaad niemand thuis geweest, want Steffen en de andere bandleden bleken in de studio gewerkt te hebben aan het afmixen van het nieuwe album Slaraffenland ('Luilekkerland'), de opvolger van Nærmest lykkelig, waarover ik zo graag iets tegen de zanger wilde vertellen.

Het was een gedenkwaardig samenzijn. Niet alleen zal me altijd de interesse van de zanger in ons leven bij blijven, wat ik me vooral herinneren zal, is wat ik hier maar even in wellicht veel te oppervlakkig Nederlands verwoorden zal als het gevoel van volledig thuis te zijn. Hier was iemand die écht luisterde, op een manier die ik daarvoor slechts één keer eerder had ervaren. Hier zat iemand  die werkelijk geïnteresseerd was in en begaan was met het wel en wee van zijn gasten. De teksten van alle door hem geschreven tv-2-songs kennende, kwam dit me niet vreemd voor, maar tot weken daarna voelde ik me als het ware 'opgetild' door een warm gevoel van verbaasde verwondering.

Tijdens het gesprek lukte het me om de zanger kort, krachtig en helder uit te leggen waaróm ik het laatste album zo adoreerde. Maar pas later, eenmaal buiten, begreep ik dat ik er écht in was geslaagd hem duidelijk te maken hoezeer het thema van het album mij geraakt had.

'Toen je uitlegde waaróm je Nærmest lykkelig zo goed vond', zei mijn vriendin terwijl we een uur later weer door de gågæde van Århus liepen, 'was hij ontroerd'.

En opeens wist ik het: dat moment was het enige moment geweest dat hij me niet had aangekeken, zogenaamd zich omdraaiend om iets te pakken. In werkelijkheid om zijn emoties te verbergen, die mijn vriendin vanaf haar plek wel had kunnen zien.

Een mooier, ontroerender geschenk had hij me niet kunnen geven.

Het een jaar eerder, in 1988 uitgebrachte album Nærmest lykkelig gaf mijn leven toentertijd een radicaal ander aanzien. Nu, 23 jaar later, durf ik zelfs te stellen dat, zonder weet te hebben gehad van dit album en (de uitwerking van) zijn thema, mijn leven veel minder vrolijk en zeker minder gelukkig geweest zou zijn.

Over dit opmerkelijke thema bij gelegenheid meer.

Luister hier vast naar de titeltrack van het genoemde album: Nærmest lykkelig .

Veel luisterplezier!