Mei 2008
Het lijkt altijd langer, maar tussen de sneeuw in het voorjaar en de nu in onze tuin onwaarschijnlijk azuurblauw bloeiende Hoornpapaver liggen slechts acht weken.
Afgelopen nazomer kochten we het plantje bij de firma Ploeger (www.ploegerdebilt.nl), een van de meest gespecialiseerde (en vriendelijke!) vastenplantenkwekerijen in Nederland. 'U weet wel wat u hier koopt?' werd mij nog gevraagd, met een glimlach van 'wij, kenners onder elkaar'. Dit compliment deed me deugd en ik besloot ons Hoornpapavertje maar eens goed te gaan vertroetelen. Het resultaat mag er zijn, want ik moet toegeven: zo blauw heb ik een (echte) plant nog nooit gezien!
Hoornpapaver, vaker Blauwe papaver genoemd, is een bosplant uit de Himalaya. Langs de voet van het gebergte, in streken met een relatief hoge luchtvochtigheid, komt de plant tot ver in China voor. Maar zelfs in genoemde gebieden is de Meconopsis betonicifolia geen plantje dat op grote schaal en algemeen voorkomt. Hiernaast kan Blauwe papaver zich maar moeilijk aanpassen aan ruigere klimaten dan het eigen, vrij milde en vochtige klimaat. Het plantje stelt bijna extreem hoge eisen: wind en intense zomerwarmte zal zonder meer de groei van een Blauwe papaver beëindigen. Een permanente, hoge luchtvochtigheid is een tweede belangrijke eis die het plantje stelt; in ons klimaat een haast onvervulbare voorwaarde. In de derde plaats is een kalkarme, humusrijke grond, of is naaldgrond nodig voor een goede groei en bloei. Maar wie, volgens de website van neerlandstuin (www.neerlandstuin.nl/plantenb/meconopsis.html), "aan al deze wensen en eisen kan voldoen, is al aardig op weg om Blauwe papaver voor eeuwig in zijn hart te sluiten."
Uiteindelijk heeft het niet eens zo veel moeite gekost om het plantje bloeiend te krijgen. De meeste ellende veroorzaakte een vallende parasol die van alle planten in de tuin de Blauwe papaver uitkoos om zijn val te breken. Gelukkig brak de steel van de toen al ruimschoots knopdragende plant niet; in het andere geval zou er wellicht een korte , maar hevige uitslaande brand bij ons op het binnenterrein gewoed hebben.
De site van neerlandstuin vermeldt verder nog dat "Blauwe papaver zoveel eisen stelt, dat de plant geregeld aandacht moet krijgen. Wie eenmaal een aantal van deze papavers in de tuin heeft, mag zich 'vakman' noemen. Zo'n vakman heeft niet voor niets deze bijzondere papaver in zijn tuin. Ze behoren tot de allermooiste planten die er bestaan."
Of ik hiermee toegetreden ben tot de hoge orde van de Vakmannen, laat ik graag aan de echte vakman over. Wel is waar dat het blauw en de rijstpapierachtige structuur van de bloembladen van de Blauwe papaver het niet minder mooie, maar wel ijskoude blauw van de Gentiaan in zachtheid verre overtreft.